45c39286

Doorleven, van pijn naar kunst

Wed, 13 Nov 2024 14:17:57 GMT

Hoe heb ik het ervaren om een heel schooljaar zo’n zwaar en belangrijk maar onderbelicht onderwerp in het licht te zetten?

Ik deel dit met jullie om meer begrip en aandacht te vragen voor maatschappelijke kunst en daarbij ook voor het onderwerp zelfdoding. Loop met mij mee door het tot stand komen van mijn project.

Over Doorleven

Ik ben afgestudeerd met het project: Doorleven.

Met "Doorleven", zet ik mij in voor nabestaanden van zelfdoding.

Toen ik 16 was, pleegde mijn beste vriendin zelfdoding, een gebeurtenis die mij deed inzien hoe belangrijk het is om het taboe rond dit gevoelige onderwerp aan te pakken. Ik streef naar het creëren van een gezondere en ondersteunende gemeenschap voor iedereen. We maken ruimte voor begrip, empathie, liefde en het allerbelangrijkste: rouw. Deze vorm van rouw verdient een podium. Ik geloof dat we door begrip te creëren voor zelfdoding en de rouw ervan, het stigma verminderen.

"Doorleven" is een mixed media project dat de moeilijke reis van nabestaanden afbeeldt. In het fotoboek leid ik het publiek door de stadia van rouw. Ik beeld de stadia van rouw uit in fotografie, illustratie en poëzie, omdat woorden en beeld de emotie versterken. Hieruit ontstaat een combinatie van collage, vormgegeven teksten en fotografie.

De vorm van "Doorleven" is een fotoboek. A5 dagboek formaat, persoonlijk en kwetsbaar, vandaar kaftloos. Met een boekje kan je de tijd nemen, dus bepaal ik niet de snelheid die lezers nodig hebben om het in hun op te nemen. Want rouwen doet iedereen op hun eigen tempo.

Waarom dit als afstudeerproject?

Vier jaar geleden had ik een documentaire gemaakt over mijn beste vriendin, Elize: “De weg naar Elize” . Ik was zestien toen zij overleed en negentien toen ik de documentaire maakte. Op drieëntwintigjarige leeftijd, voelde ik een sterke drang om meer aandacht te schenken aan nabestaanden van zelfdoding, aandacht die ik zelf soms miste in mijn rouwproces.

Toch vond ik het in het begin eng om dit project binnen een academische omgeving te realiseren. Ik wilde mensen absoluut niet van streek maken, maar vooral helpen. Toen ik de keuze had gemaakt om het toch te doen, begon een intense reis vol liefde, kracht en voorzichtigheid. Hoewel ik in het begin misschien iets te voorzichtig was, besefte ik later dat ik sommige wonden moest openhalen om ze echt te kunnen helen—ook voor mezelf.

Uitdagingen en doelgroep

Dit project bracht veel uitdagingen met zich mee, vooral vanwege de druk om iets persoonlijks en ingrijpends af te ronden. Afstuderen terwijl je een van de grootste trauma’s in je leven verwerkt, zorgt voor stress. Elk beeld werd nauwkeurig ontleed door de docenten, ik voelde me soms niet begrepen en moest ook nog aan richtlijnen van de academie voldoen. Dat leidde tot een makersblok. Toch bleef ik vertrouwen houden dat ik het kon. Ik vroeg constant om feedback en bleef kleine aanpassingen maken. Elke keer kreeg ik opmerkingen als: "Dit is een goed begin, maar maak de foto opnieuw en verbeter hem" , of "De tekst is onduidelijk" , en "Dit is te cliché" . De constante kritische feedback heeft me echt gepusht, en daar ben ik dankbaar voor; anders was ik nooit op tijd klaar geweest.

Toch had ik er met liefde nog een jaar aan gewerkt als dat had gekund, want ik heb het uiteindelijk maar net op tijd afgerond. Je ligt onder enorm veel druk in zo’n afstudeerperiode. Je werkt niet alleen aan je project, je hebt ook deadlines voor losse andere vakken. Ook de leerinstelling verwacht een bepaalde manier van lesgeven die in een kunstacademie misschien voor meer slechts, dan goed zorgt. Als ik meer rust had gehad in mijn ontwikkelingsproces had ik betere keuzes gemaakt.

Mensen hebben tegenwoordig moeite met zich verplaatsen in de emoties van andere mensen, tot zover dat als het ze niet meteen aanspreekt ze er ook geen moeite voor willen doen om iets te begrijpen. Die empathie die ik zo mis in de wereld om mij heen, die wilde ik geven aan de nabestaanden. Dus, hoewel het werk misschien niet meteen aansluit bij wat de kunstwereld waardeert, was het daar eigenlijk ook niet voor gemaakt.

Dit project was namelijk gemaakt voor een andere doelgroep: nabestaanden van zelfdoding. Een verrassend krachtige groep mensen met een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Dat ik met ze deelde. Ik heb met veel enorm lieve nabestaanden gesproken en heb hiernaast ook gesprekken gevoerd met professionals die rondom dit onderwerp werken. In deze gesprekken vielen mij een paar dingen op:

Er heerst veel onbegrip rond deze rouw, zowel vanuit de nabestaanden zelf als hun omgeving.

Kritiek op de vorm van dood (zelfdoding) wordt vaak op de nabestaanden geprojecteerd, wat hun situatie bemoeilijkt.

Veel nabestaanden hebben nog steeds veel liefde voor hun dierbare en het leven.

De eerste twee punten herkende ik sterk, maar het laatste punt verraste me en gaf me inspiratie. Zelf ben ik lange tijd depressief geweest en pas de afgelopen jaren heb ik hier minder last van. Deze gesprekken hebben niet alleen mijn beeldstijl en poëzie maar ook het verloop van het narratief in het boek sterk beïnvloed, en quotes uit deze gesprekken met de nabestaanden en professionals zijn in het boek verwerkt om zowel nabestaanden als hun omgeving meer begrip te bieden en handvatten te geven. Ook mijn eigen gedachten lopen door het boek heen, als stille woorden van hoop en verbondenheid.

"Hoe kon ik mijn eigen emoties via anderen laten zien?"

Proces

Toen ik aan dit project begon, was ik al lang begonnen met schrijven. Ik schreef al over de dood van Elize sinds ze dood is. Over de jaren heen had ik heel wat gemaakt over dit project zonder dat ik het doorhad.

Ik zat door de mentale zwaarte van het project in een makersblok, ik bleef steeds bij voor mij bekend terrein: zelfportretten. Elke fotografie opdracht die ik maakte onder de corona tijd van mijn studie was een zelfportret. Omdat ik altijd werk maak over mijn eigen ervaring met mentale gezondheid en hoe dat er in mijn beleving uit zag. Hoe kon ik mijn eigen emoties via anderen laten zien?

Mijn afwezig vertrouwen in anderen belemmerde mijn ervaring met samenwerking. Daar lag mijn grootste uitdaging. Hoe ging ik iets ontastbaars, emotie, vastleggen op beeld? Ik moest dus stap voor stap uit mijn veilige bubbel stappen om dit te kunnen fotograferen. Want zonder die afslag ging het alleen over mij, en dit moest juist over ons gaan, wij nabestaanden. Daarom besloot ik als eerste Britt om hulp te vragen, een vriendin van Elize en van mij. Ze staat dicht bij mijn eigen emoties dus dit voelde als een fijne eerste stap naar buiten. Wij vonden vriendschap in onze gedeelde rouw. Met de hulp van mijn moeder en een vriendin van mij hebben we een fotoshoot georganiseerd. Dat was mijn eerste officiële start voor de rest van het boekje, waarvan ik toen nog niet wist dat het een boekje werd. Alle modellen die hier aan hebben meegewerkt hebben ervaring met rouw, trauma of zelfdoding.

Ik had ook veel moeite met de vorm van mijn project. Ik had al zoveel gedaan in deze studie. Ik kwam binnen als fotograaf, toen wilde ik de film in, dus maakte ik een documentaire en een fictiefilm, en nu? Ik moest hiervoor terug naar mijn kern. Ik wilde helemaal geen regisseur worden, maar fotograaf. Ik stond op school niet algemeen bekend als fotograaf. Eerder als een duizendpoot met een groot rechtvaardigheidsgevoel die zich inzette voor mentale gezondheidskwesties. En werd naar mijn eigen idee ook onderschat in mijn kunnen daardoor. Ik vind dat deze opleiding er juist voor is om jezelf uitdagingen te geven, nieuwe dingen te proberen en jezelf te ontwikkelen in andere disciplines, zeker op de kunstacademie. Je hoeft niet bij een vakgebied te blijven, je hebt nog je hele leven als beeldmaker voor je. Hier kan je nog fouten maken, in de grotemensenwereld zijn die fouten veel minder vergeeflijk.

Dus, na 3 jaar fladderen ben ik weer neergestreken bij mijn eerste liefde: Fotografie.Tijdens een gesprek met een van mijn docenten hadden we het over mijn mediavormgeving achtergrond (ja dat heb ik ook nog gedaan) en zei ze: waarom maak je eigenlijk geen fotoboek? Ik wilde voorkomen dat ik een saai fotoboek zou maken dat iedereen al ging maken. Dus ik startte met een analoog ideeënboek, een soort plakboek. Het kwam vol met illustraties, collages van mijn fotografie en poëzie en schrijven. Het boek van de maker. Hierdoor kon ik mijn creativiteit vloeiend houden.Het was een manier om bij mijzelf te blijven, zoals de manier waarop ik al pratend mijn problemen oplos, kwamen mijn ideeën hier door mijn handen op papier en gaven mij nieuwe inspiratie.

Gedichten

Het schrijven van de poëzie voor dit project was een pijnlijk, maar belonend proces. Veel van de gedichten ontstonden terwijl ik door tranen heen schreef. Ik deelde ze met vrienden, andere nabestaanden, en mijn moeder. Om dit boekje te maken, moest ik alles wat ik de afgelopen acht jaar had gevoeld in acht maanden herbeleven. Het voelde alsof ik terug in de tijd ging om er uiteindelijk voorgoed een pleister op te plakken.

Ik begon bij het punt waar ik zelf emotioneel stond. Zo schreef ik het gedicht “Mama zei tegen me.” Dit gedicht gaat over de essentie van rouw; rouw is liefde die nergens naartoe kan. Hoe meer je van iemand houdt, hoe groter je gemis. Met dit gedicht wilde ik het boekje openen, zodat lezers langzaam aansluiting konden vinden en in het juiste gevoel kwamen.

Daarna beschreef ik het gevoel dat ik vooral in het begin van mijn rouw ervoer; het gevoel dat de wereld om mij heen sneller ging dan ik aankon. Lange tijd kon ik niet goed meekomen met de mensen om me heen, wat eenzaamheid met zich meebracht. Door die afstand vond ik nooit volledige aansluiting. Het voelde alsof ik mezelf verloor in de rouw. Elke dag groeide mijn angst dat ik nóg iemand zou verliezen, of dat ikzelf zou vertrekken.

De moeilijkste fase om te beschrijven was de periode waarin ik boos was op alles en iedereen— zelfs op Elize. Die boosheid bracht een schuldgevoel met zich mee dat moeilijk te verwerken was. Zo ontstond het gedicht “Lieve Elize,” een gedicht dat recht uit mijn hart komt. Dit moment markeerde voor mij het begin van het verwerken van alle pijn.

Nu leek het allemaal snel te gaan als ik het zo samenvat, maar het duurde echt 8 jaar voordat ik er over kon schrijven en anderen kon helpen. De laatste paar gedichten symboliseren dan ook het loslaten van alle negatieve emoties. Hier maak ik ruimte voor het verdriet. Zoals ik laatst nog zei: “Mijn verdriet mag er zijn, en ik ook.”

Conclusie

"Doorleven" is niet zomaar een project; het is een uitnodiging tot dialoog, begrip, en medeleven voor een onderwerp dat vaak in stilte wordt gedragen. Het project heeft me uitgedaagd om mijn eigen pijn om te zetten in beeld, tekst en poëzie en heeft me geleerd dat rouw niet alleen een individuele reis is, maar ook een gemeenschappelijke ervaring die ons verbindt. Daarom deelde ik hier met jullie de reis die tot doorleven heeft geleid.

Ik ben zeker nog niet klaar met dit project en ben inmiddels bezig met het verbeteren en uitbrengen van het boek. Zo kan ik hem met nog meer mensen delen.

Wil jij hem ook lezen? Neem contact op of kom 23 november 2024 naar de dag van de nabestaanden van Rogier Hulst Fonds.

Dit project kwam tot stand met de hulp van Cultuurfonds Brabant, alle donateurs, Rogier Hulst Fonds, 113 Zelfmoordpreventie, Stichting Zelfhulp Netwerk Zuidoost-Brabant, alle gesproken nabestaanden en al de modellen.

Auteurs: Yara Schröder en Yael Gebhardt

Hoe blijf je jezelf als je jezelf vergelijkt met anderen?

Mon, 21 Oct 2024 10:12:21 GMT

Hoe blijf je jezelf als je jezelf vergelijkt met anderen?

Op basis van mijn eigen ervaringen deel ik hoe het voor mij is om mijn eigen stem te ontwikkelen en deze vervolgens vast te houden. Je wilt natuurlijk beter worden in wat je doet, dus kijk je al gauw om je heen. Maar hoe zorg je ervoor dat je niet geïntimideerd raakt door de concurrentie?

Het vinden van mijn stijl

Als ik nu naar mijn eigen stijl kijk, zie ik vooral dat er magie, liefde en kracht uit mijn foto’s stralen. Met mijn camera leg ik een gevoel vast dat, nu de wereld soms lijkt ten onder te gaan, hard nodig is. Ik creëer magie met mijn camera. Ik zou graag willen dat mijn fotografie mijn cliënten hoop en zelfverzekerdheid brengt. Mijn stijl is echter niet altijd zo licht, zacht en zonnig geweest. Daar heb ik veel voor moeten experimenteren en vooral heel veel foto's maken!

Toen ik net begon met fotograferen, had ik geen idee wat mijn eigen stijl zou worden. Ik wilde eerst gewoon leren hoe een camera werkt. Ik wist dat ik een lange weg te gaan had, maar vond het zo leuk dat ik zeker wist dat ik het door zou zetten. Als ik nu terugkijk op mijn werk van vijf à zes jaar geleden, zie ik dat ik veel contrast gebruikte, vooral vrienden en familie fotografeerde, en vaak details verloor doordat ik in de nabewerking het wit te veel omhoog trok.

Fotografiestijl van 2017-2019

Leren door experimenteren

Omdat ik altijd creatieve opleidingen heb gevolgd, had ik het geluk dat ik op school les kreeg in de Adobe-programma’s. Hierdoor kon ik al snel experimenteren met mijn fotografie en werd ik vanuit school gestimuleerd om meer werk te blijven maken. Zo begon ik langzaam in mezelf te geloven als fotograaf. Het is goed om terug te kijken naar je oude werk. Zo zie je ontwikkelingen, groei en verbeterpunten. Soms kun je zelfs inspiratie halen uit je vroegere werk!

Mijn stijl veranderde toen ik naar de kunstacademie ging. Daar leerde ik dieper na te denken over wat voor fotograaf ik wilde zijn en wie ik nu ben. Het hebben van een concept dat je doorvoert in je fotografie is belangrijker dan je denkt, maar jezelf blijven is misschien nog wel veel belangrijker. Mensen kiezen vaak niet alleen voor je stijl, maar ook voor jou als persoon. Dus wees niet bang om jezelf te zijn, want dat trekt vanzelf de juiste doelgroep aan.

De valkuil van vergelijken

Net als veel van mijn leeftijdsgenoten zit ik veel op Instagram, TikTok en Pinterest. Het is een visueel walhalla vol fotografen die prachtige foto’s maken ; sommige met een verhaal en anderen vanwege hun techniek. Als ik op zoek ben naar inspiratie, merk ik vaak dat ik begin te twijfelen aan mijn eigen kunnen. Er zijn zoveel fotografen die beter of bekender zijn dan ik. Hoe kan ik het in godsnaam van hen winnen?

"Fotograaf zijn is niet alleen afhankelijk van goede apparatuur. "

Een paar fotografen waar ik persoonlijk tegen opkijk zijn: Polina Washington, Oswaldo Cepeda en Heather Evans Smith. De fotografie van deze fotografen is erg verhalend en lijken meer op filmstills of illustraties uit een sprookjesboek. Ooit wil ik net zo vrij kunnen zijn om meer richting kunst te gaan, zoals zij dat doen.

Ik doe vaak onderzoek naar de technieken en de apparatuur die ze gebruiken, tot ik me realiseer dat ik die apparatuur niet kan betalen en dus nog even moet sparen om op hun niveau te komen qua techniek. Dan besef ik me weer: fotograaf zijn is niet alleen afhankelijk van goede apparatuur. Het gaat om je blik op de wereld, wat jij ziet in een compositie, je connectie met de modellen en je creatieve ideeën. De fotografen tegen wie je opkijkt, hebben hun eigen visie op fotografie; die hoef jij niet na te bootsen. Misschien hebben zij meer tijd en geld gehad om hun fotografie te ontwikkelen, zijn ze betere ondernemers of hebben ze geluk gehad. Maak je daar dus niet te veel zorgen over.

Fotografiestijl heden

Het in kaart brengen van je krachten
Als je soms twijfelt aan jezelf als fotograaf, probeer dan je niche te omschrijven. Schrijven helpt mij vaak om even te gronden in mijn werk. Wat maakt jou anders dan anderen? Gebruik je ander licht? Heb je een bijzondere manier waarop je een fotosessie begeleidt? Fotografeer je binnen een bepaald thema? Gebruik je nog bijzondere technieken die eruit springen? Denk aan analoge fotografie, dat je alleen in de studio fotografeert of juist alleen buiten.

"Dat zijn al vier sterke punten: brede kennis van fotografie, een focus op een magische stijl, behendigheid met Photoshop en sociale vaardigheden."

Een van mijn persoonlijke krachten is dat ik van alle markten thuis ben. Ik weet mijn weg te vinden in een studio, maar ik fotografeer ook heel graag buiten. Verder ben ik mijn eigen fotografie gaan analyseren en kwam ik er al snel achter dat ik de wereld om mij heen graag als magisch vastleg. Het helpt daarbij dat ik goed overweg kan met Photoshop. Daarnaast ben ik van nature erg sociaal, wat ook heel goed van pas komt tijdens het fotograferen. Dat zijn al vier sterke punten: brede kennis van fotografie, een focus op een magische stijl, behendigheid met Photoshop en sociale vaardigheden. Met deze combinatie kan ik mijn fotografie goed uitvoeren. Dat wil niet zeggen dat ik het hierbij laat, natuurlijk, maar alles komt met tijd.

Tot Slot

Heel lang heb ik onbewust fotografen om mij heen nagedaan om van hen te leren. Ik merk dat ik dat soms nog steeds doe, maar in mindere mate. Het is altijd goed om te leren van je omgeving en soms buiten je comfortzone te treden. Vergeet alleen niet om die vaardigheden naar je eigen hand te zetten. Hoe kan ik een cursus, afbeelding of lezing zo in me opnemen dat ik mijn eigen stijl ermee verbeter? Experimenteer met de kennis die je opdoet! Fouten maken is menselijk, en wat ze zeggen klopt echt: zonder fouten kun je niet leren. Lange tijd werd ik tegengehouden door mijn angst om fouten te maken. Hierdoor maakte ik werk dat helemaal niet bij me paste, en ja, soms moet je gewoon geld verdienen. Dat is de harde waarheid van het zzp-schap als fotograaf. Niet al je opdrachten ga je geweldig vinden, maar zie het zo: als je het niet probeert, weet je nooit of het bij je past.

Jezelf ontwikkelen is natuurlijk super belangrijk, dus stop nooit met het leren van nieuwe dingen of technieken. Maak de foto’s die je echt wilt maken en wees lief voor jezelf!

Veel liefs,

Yara

Van de Kunstacademie naar het Leven als ZZP-fotograaf

duda-wsm@mijndomein.nl — Mon, 07 Oct 2024 14:59:13 GMT

Mijn reis van de kunstacademie naar mijn leven als zzp-fotograaf. Waar lag mijn focus als student, en wanneer wist ik dat ik als zzp’er wilde werken?

De Kunstacademie

Op de kunstacademie studeerde ik in de richting "Photography, Film and the Digital". Ik kwam binnen als fotograaf, offline illustrator, mediavormgever en conceptontwikkelaar. Een handig skillspakket om verder te gaan in de richting van fotografie en film. Ik merkte al snel dat ik film interessant vond, maar het was ook intimiderend. Dit werd nog eens versterkt doordat ik begon te studeren tijdens de piek van de coronapandemie. Op een filmset staan met veel mensen was toen niet mogelijk.

In het eerste anderhalf jaar heb ik daarom vooral mijn zelfportretvaardigheden ontwikkeld. Het werken met modellen was moeilijk en spannend, maar door mijn bijbaan in een fotostudio kreeg ik steeds meer grip op het samenwerken met mensen voor de camera. Mijn techniek verbeterde gestaag, en ik was leergierig. Eerlijk gezegd heb ik misschien wel meer technische vaardigheden geleerd bij mijn bijbaan dan tijdens de lessen op de academie. Op mijn werk móest ik het immers leren. Bovendien vond ik het erg leuk om met mijn collega's daar te werken, en we kregen af en toe ook kleine masterclasses.

De academie zelf legt meer nadruk op jou als maker; je leert de technieken die je nodig hebt om het werk te maken dat je wilt maken. We kregen veel vrijheid om onze eigen niche te ontwikkelen. Na verloop van tijd zag ik een patroon ontstaan in mijn werk: ik maakte vooral projecten rondom mentale gezondheid.

In mijn tweede jaar maakte ik voor het eerst in mijn eentje een documentaire over mijn gezin. Na mijn minor in het derde jaar durfde ik samen met een klasgenoot een fictiefilm te maken over mentaal ongezonde relaties. Twee uitdagende projecten met steile leercurves. Het schrijven van de film *De Geboorte van Lilith* vond ik ontzettend leuk, maar het ging niet zonder de nodige uitdagingen. De chaos van de filmwereld en de verantwoordelijkheid van regie op een filmset bleek echter niets voor mij. Misschien is dat ook de reden waarom ik die film nog steeds moet her-editen.

In het vierde jaar vroeg een van mijn klasgenoten en vrienden me: "Yara, wat ga je hierna doen, als je geslaagd bent? Fotografie, toch? Waarom zou je dan een film maken, als je fotograaf wilt worden?" Hij had een goed punt. Ik had dat jaar niet veel foto’s gemaakt, maar ik had altijd gezegd dat ik fotograaf zou worden als ik afgestudeerd was. Dus als afstudeerproject heb ik een fotoboek gemaakt. Het heet *Doorleven* en is bedoeld voor nabestaanden van zelfdoding. Over dit boek zou ik een hele aparte blog kunnen schrijven, dus dat zal ik binnenkort doen. Mocht je benieuwd zijn naar mijn werk, je kunt het bekijken op de Voordekunst-pagina die ik destijds had: [Doorleven](https://www.voordekunst.nl/projecten/16991-doorleven).

En toen was ik geslaagd. Na een emotioneel zwaar jaar voelde ik me enorm verloren in de 'grotemensenwereld'.

Afgestudeerd, en nu?

Na mijn afstuderen ben ik direct op zoek gegaan naar parttime werk dat ik kon combineren met fotografie. Helaas kreeg ik veel afwijzingen, en de eisen voor vacatures waren hoog. Ik wist niet goed waar ik paste en wat bij me paste. Na wikken en wegen, en een goed gesprek met mijn moeder en stiefvader, besloot ik om volledig voor mijn eigen bedrijf te gaan. Ik ben tenslotte al fotograaf sinds ik op mijn 14e mijn eerste camera kocht met mijn opa.

In het begin van de zomer heb ik daarom veel portfolio-werk gedaan naast mijn bijbaantje, zodat ik genoeg werk had om klanten te werven voor mijn bedrijf. Daarna schreef ik me in bij de KvK, en vanaf dat moment was ik officieel een bedrijf! Het inschrijven bleek een stuk eenvoudiger dan ik had verwacht. Wat echter lastiger was, was het ondernemerschap zelf. Ik had onderschat hoeveel je moet regelen als ondernemer. Het afsluiten van verzekeringen, betalen voor een website, het maken van visitekaartjes, het bepalen van prijzen voor shoots — dat was niet iets waar ik direct aan had gedacht na mijn inschrijving.

Een voordeel van mijn vaardigheden is dat ik alle marketing en vormgeving voor Everafter Photography zelf kon doen. Van logo tot missie en achtergronden, de huisstijl heb ik zelf ontwikkeld. Ik heb mijn eigen website gebouwd en maak en edit ook mijn socialmediacontent. Het was een paar weken hard werken, maar dan staat er ook iets waar ik trots op ben.

Na het inplannen van al mijn portfolio-shoots kreeg ik meteen een beter beeld van mijn persoonlijke fotografiestijl:

“In mijn fotografie richt ik me op het vertellen van verhalen waarin het model zich kan verbinden met hun eigen verhaal. Samen ontwikkelen we een concept dat deze verbinding tot leven brengt. Ik streef naar een balans tussen het alledaagse en het magische, waarbij de rust en schoonheid van de natuur centraal staan.”

Het kernwoord voor Everafter Photography is dan ook ‘magie’. Overal om je heen is wel iets moois en magisch te zien, je moet het alleen wel weten te vinden — en daar help ik mijn cliënten bij.

De Uitdagingen van Ondernemen

Een belangrijke les die ik mezelf altijd voorhoud is: hoe moeilijk dingen ook zijn, opgeven is geen optie. Alle moeite die ik nu in mijn bedrijf stop, wordt over een paar jaar beloond. Een ander belangrijk besef is: je mag altijd om hulp vragen. Dat je een solo-ondernemer bent, betekent niet dat je alles solo moet doen. Gebruik het netwerk dat je door de jaren heen hebt opgebouwd. Al is het maar voor een second opinion of een technische vraag. Als ondernemer blijf je leren; anders zou je jezelf nooit verder ontwikkelen.